Sommige dromen laten je niet los.
Ze komen niet luid binnen, maar blijven zachtjes op de achtergrond aanwezig. Ook wanneer je ze even probeert te negeren. Zo begon mijn verhaal als kapster.
Mijn eerste stappen richting het kappersvak zette ik in het avondonderwijs. Dat was geen snelle weg. Het was een traject dat vele jaren zou duren voor ik mijn diploma zou behalen. Avonden na een lange dag werken, lessen combineren met het leven, volhouden terwijl alles traag vooruit leek te gaan. En toch… elke keer ik met haar bezig was, voelde ik: dit klopt.
Na een tijd begon het te wringen. Ik voelde ongeduld, maar vooral verlangen. Ik wilde niet blijven dromen, ik wilde doen. Daarom nam ik in september 2015 een grote beslissing: ik schreef me in voor een voltijdse dagopleiding kapper in Mol. Een intens jaar, alles of niets.
In mei 2016 deed ik een maand stage in een kapsalon. Stiekem hoopte ik daar te mogen blijven. Ik zag mezelf al helemaal meedraaien, verder leren, groeien op de werkvloer. Maar na die maand bleek dat ze geen nieuwe mensen aannamen. Dat was een ontgoocheling die binnenkwam.
In juni 2016 behaalde ik mijn diploma.
Ik was kapster.
Maar tegelijk begon ook de onzekerheid.
Ik deed proeven in verschillende kapsalons en kreeg vaak hetzelfde te horen: dat ik goed was, talent had, maar te weinig ervaring. Na een tijd voelde ik me moedeloos. Toch bleef dat gevoel terugkomen: dit is wat ik echt wil doen. Ik wou zo graag kapster worden.
En toen besloot ik mezelf een kans te geven.
In januari 2018 startte ik in bijberoep. Niet groot, niet perfect, maar wel met overtuiging. In diezelfde maand ontstond ook mijn eerste Logo. Dat lijkt misschien een detail, maar voor mij voelde het als iets groots: mijn naam, mijn droom, visueel gemaakt. Het was echt aan het gebeuren.
Ik plaatste een bericht op sociale media dat ik als kapster aan huis kwam. Gewoon eerlijk en eenvoudig. En vijftien minuten later kreeg ik mijn eerste bericht. Mijn allereerste klant. Diezelfde avond volgden er nog afspraken. Ik weet nog hoe ik daar zat, met een mengeling van spanning en ongeloof. Dit is het, dacht ik.
Eind maart 2018 kwam mijn eerste kaptafel in onze living te staan. Dat moment vergeet ik nooit. Geen salon, geen aparte ruimte, gewoon in onze living, maar het voelde als mijn allereerste werkplek. Daar begon ik echt. Met knikkende knieën, maar ook met enorme trots.
Ik werkte, leerde, probeerde. Ik maakte fouten, maar elke avond toen ik ging slapen speelde ik alles opnieuw af in mijn hoofd. Elk kapsel, elke snit. En telkens opnieuw dacht ik: hoe kan ik dit nog beter doen?
Ik keek urenlang filmpjes, volgde extra opleidingen en wilde elke dag groeien.
Toch voelde ik vrij snel: aan huis werken bij klanten is niet mijn eindverhaal. Ik miste een vaste plek. Een eigen ruimte. Een kapsalon waar mensen naartoe kwamen, waar ik mijn energie kon neerzetten.
Daarom volgde opnieuw een bewuste stap.
Eind juli 2018 startte de verbouwing in Noorderwijk, in een huis dat ik huurde met een aparte praktijkruimte. Het was intens. Spannend. Vermoeiend. Maar ook zó juist. Elke dag zag ik mijn droom meer vorm krijgen.
Begin augustus 2018 was het zover.
Mijn kapsalon was klaar.
En ik opende officieel de deuren van mijn eigen kapsalon.
Ik was zó fier. Op alles wat ik al had afgelegd. Op het lef dat ik had gehad om te beginnen zonder zekerheid. In de voormiddag ging ik ergens anders werken, elke namiddag stond ik in mijn kapsalon. Dag na dag. Met volle goesting.
Zo begon mijn avontuur als kapster.
Niet met jaren ervaring.
Wel met geloof, doorzettingsvermogen en een hart dat wist: dit is mijn plek.
In de volgende blog vertel ik hoe mijn kapsalon verder groeide, welke dromen ik toen had… en hoe ik stilaan begon te voelen dat ondernemen ook andere kanten heeft.
Reactie plaatsen
Reacties
Blij dat ik je zo heb zien groeien in je vak ! Doe je goed !
Top madam !💛