Toen mijn kapsalon eenmaal draaide, voelde jaar twee anders dan het eerste.
Waar het eerste jaar vooral ging over starten, durven en geloven, voelde dit jaar als… ademen. Alsof ik eindelijk ruimte kreeg om verder te kijken dan alleen overleven.
In maart 2019 voelde ik heel duidelijk: ik wil meer.
Niet meer werkdruk, maar meer creativiteit. Meer mogelijkheden. Meer mezelf.
Daarom startte ik met een opleiding tot nagelstyliste. Het voelde als een logische volgende stap. Ik wilde groeien, bijleren, mijn aanbod uitbreiden.
En in April 2019 ging mijn nagelstudio officieel open.
Ik weet nog hoe spannend dat was.
Maar tegelijk liep alles verrassend vlot.
De agenda begon zich te vullen. Klanten vonden hun weg. Ik begon dagen te hebben waarop ik dacht: wauw… dit werkt echt.
Ik was dolgelukkig.
Het voelde alsof alles wat ik het jaar ervoor had opgebouwd, nu begon samen te komen. Ik deed wat ik graag deed, in mijn eigen ruimte, op mijn manier. En ik voelde trots. Echte trots.
Naast haar en nagels bleef ik ook dromen. Ik ben altijd goed geweest in haren invlechten en ik voelde al lang een goesting om daar iets mee te doen. Iets zachts. Iets verbindends. Zo ontstond het idee voor een workshop voor mama’s en hun dochters.
Half september 2019 organiseerde ik die workshop.
En eerlijk? Ik genoot met elke vezel van mijn lijf.
Werken met kinderen raakte iets in mij. Hun spontaniteit, hun enthousiasme, hun puurheid. Ik droomde zelfs even luidop van een groot kinderkapsalon. Een plek volledig voor kinderen. Die droom is er uiteindelijk nooit gekomen, maar het gevoel dat het mij gaf, draag ik nog altijd mee.
Ondertussen bleef ik groeien. Mijn agenda werd voller, mijn zelfvertrouwen groter. En steeds vaker voelde ik: ik wil dit niet meer alleen doen. Ik verlangde naar samenwerking. Naar iemand naast mij. Iemand om samen te bouwen.
Ik ging op zoek naar een zelfstandige kapster of nagelstyliste.
Maar soms komt het leven met iets onverwachts.
Niet veel later kreeg ik een berichtje van een jonge vrouw, zelf schoonheidsspecialiste. Het was zo’n bericht waarvan je meteen voelt: dit zou wel eens kunnen kloppen. We spraken af, praatten, voelden dezelfde energie.
En plots werd een nieuw idee heel concreet: samen werken. Echt samen.
half december 2019 begonnen de verbouwingen opnieuw. Niet omdat het moest, maar omdat we wilden groeien. Omdat we ruimte wilden maken voor samenwerking, voor gedeelde dromen, voor toekomst.
Als ik nu terugkijk op dit tweede jaar, dan voelt het intens, maar op een mooie manier. Het was een jaar van mogelijkheden zien. Van durven uitbreiden. Van dromen die groter werden dan ik aan het begin van het jaar ooit had gedacht.
Ik had dit nooit kunnen voorspellen.
Dat ik dit jaar zo zou eindigen.
Met groei, samenwerking en nieuwe plannen.
Maar misschien is dat net wat ondernemen is:
je start met één droom…
en onderweg ontdek je dat er nog zoveel meer mogelijk is.
In de volgende blog vertel ik hoe die samenwerking verder vorm kreeg, en hoe groeien soms ook betekent: leren loslaten en bijsturen.
Reactie plaatsen
Reacties