Jaar 3 – 2020: Een jaar dat alles door elkaar schudde

In april kreeg ik opnieuw zo’n typisch Tinne-idee. 
Ik voelde dat er nog iets ontbrak. Iets extra’s. Iets dat het totaalplaatje afmaakte. En zo begon ik met het verkopen van juweeltjes. Ik kocht ze aan, zette ze mooi uit… maar ergens voelde ik ook: dit is het niet helemaal. Of misschien stak ik er niet genoeg energie in. Hoe dan ook, het verdween stilaan weer naar de achtergrond. En dat was oké. Niet elk idee moet blijven. 

En toen… 
kwam corona. 

Plots stond alles stil. 
We moesten sluiten. Vier maanden nadat we samen gestart waren. Van 17 april tot 18 mei mocht ik mijn werk niet doen. Het werk waar ik zo graag mee bezig was, waar ik mijn energie uit haalde, viel ineens weg. 

Die periode was dubbel. 
Aan de ene kant miste ik mijn salon enorm. 
Aan de andere kant… moet ik eerlijk toegeven dat ik er ook van genoot. 

Het was prachtig weer. Stralend. Stil. Veel mensen zullen zich die periode nog herinneren. Ik genoot van mijn gezin, van samen zijn, van even niet moeten. Maar na een week voelde ik het al kriebelen. Ik verveelde me. Ik had nood aan creativiteit. 

Ik weet nog perfect hoe ik naar Pelckmans reed en daar allerlei knutselgerief kocht. Ik begon dreamcatchers te maken voor alle kindjes in onze familie. En oh… wat deed me dat deugd. Ik kon weer creëren. Met mijn handen bezig zijn. Dat moment voelde als thuiskomen bij mezelf. 

Op 18 mei mochten we opnieuw starten. 
We hadden een overbruggingskrediet gekregen, dus financieel was er geen grote paniek. Ik kon verder bouwen aan mijn zaak. De maanden daarna verliepen eigenlijk vrij vlot. Corona was er nog steeds, maar we deden alles wat moest. Ontsmetten, één op één werken, voorzichtig zijn. Mondmaskers werden sterk aangeraden — of al verplicht, dat weet ik niet meer zo goed — maar we deden wat nodig was. 

En tegelijk begon ik steeds vaker stil te staan bij mijn salon. 
De plek waar we samen werkten, voelde ineens… klein. 
Ik zei het luidop tegen familie en klanten: 
“Als hier ergens in Noorderwijk een groter pand vrijkomt, dan verhuis ik meteen.” 

En alsof het zo moest zijn, hoorde ik enkele weken later dat er een pand vrijkwam aan de kerk in Noorderwijk. De verhuurder was, en is nog steeds, een klant van mij. Ik vroeg haar of ik het pand mocht huren. En ja dat mocht. 

Normaal zou ik het pand vanaf september krijgen, maar omdat de vorige handelaar nog niet klaar was met verhuizen, werd dat oktober. En net in die septembermaand, met alles wat er speelde rond corona, begon mijn collega te twijfelen. Haar gezondheid speelde mee en uiteindelijk liet ze me weten dat ze dit avontuur niet verder wilde aangaan. Ze durfde het risico niet nemen. 

Dat kwam hard binnen. 

Het pand was groot. Heel groot. En zij zou een derde van de zaak voor haar hebben. 
En daar stond ik dan. Met plannen. Met dromen. En plots weer alleen. 

Ik twijfelde enorm. 
Deel ik het pand op en zoek ik iemand anders? 
Of ga ik er volledig voor en maak ik er één groot kapsalon van? 

Er was enorm veel werk aan de winkel, maar ik twijfelde niet lang. Ik koos ervoor om alleen verder te gaan. Voluit. Met vertrouwen.

In oktober begonnen we aan de verbouwingen. Omdat ik niet lang kon sluiten, deden we alles in 17 dagen. Alles. Op 20 oktober opende ik mijn grote kapsalon. 

Ik kreeg hulp van mijn broer en mijn papa. Het schilderen liet ik wel over aan een professional. Ik investeerde een enorm bedrag want ik ging een groter salon hebben en had ervoor gekozen om 4 kaptafels te zetten en 1 kinder kaptafel. Ik wou alles splinternieuw. Ik was naar de bank geweest en kreeg een lening. 

Wat was ik trots. 
Echt trots. 
Mijn grootste droom was uitgekomen. 

Twee weken lang mocht ik genieten van werken in mijn nieuwe salon. Ondertussen was ik al plannen aan het maken met een andere kapster. Zij zou mij twee dagen per week komen bijstaan. Mijn doel was duidelijk: groeien, samenwerken, een plek creëren waar klanten zonder afspraak konden binnenstappen. 

Ik wilde een kapsalon waar mensen niet meer helemaal naar Herentals moesten rijden om zonder afspraak geholpen te worden. Een plek waar je altijd welkom was. Daarom koos ik er zelfs voor om op vrijdag tot 21 uur open te zijn. Dat werkte. Het werd drukker. Te druk om alleen te blijven doen. 

Maar… corona besliste anders. 

Op 29 oktober werd aangekondigd dat we vanaf 31 oktober opnieuw moesten sluiten. Ik zette meteen alles op sociale media: maak nog snel een afspraak, want we moeten opnieuw sluiten voor onbepaalde tijd. 

Die laatste twee dagen… 
waren zwaar. 
Fysiek én mentaal. 

Samen met een collega kapster hebben we keihard gewerkt om zoveel mogelijk mensen nog te helpen. En opnieuw moest ik mijn werk neerleggen. Na amper twee weken open te zijn geweest. 

Ik dacht vaak: had ik dit geweten, dan had ik misschien beter gewacht met verbouwen. 
Maar tegelijk wist ik ook: dit was mijn pad. 

Die sluiting bracht ook iets anders. Een moment dat eigenlijk al langer nodig was. Ik had al jaren pijn aan mijn heupen. In 2016 kreeg ik mijn eerste heupprothese, maar de pijn bleef, maar was wel anders dan voor de heupprothese. Tijdens die periode werd vastgesteld dat mijn bekken te los stonden en operatief moesten vastgezet worden met drie grote bouten. 

De operatie verliep goed. Deze werd in Brasschaat gedaan. 
Wat het moeilijkst was, was dat ik drie dagen alleen in het ziekenhuis lag. Mijn partner mocht er door corona niet bij zijn. Maar alles verliep goed. En terwijl mijn kapsalon gesloten was, kon ik herstellen. 

Zo eindigde 2020. 
Met een gesloten salon. 
Een operatie. 
En een lichaam dat eindelijk mocht rusten.