2021 begon in stilte.
Niet in rust.
Maar in leegte.
Van 2 november tot 13 februari zaten we in een grote lockdown.
Mijn salon… mijn droom… was amper twee weken open geweest.
Twee weken.
Ik had net een gigantische lening getekend.
Twee maanden borg betaald voor het pand.
Alles ingezet op mijn toekomst.
En dan viel alles stil.
Geen inkomen.
Geen perspectief.
Geen zekerheid.
Alleen rekeningen.
Ik weet nog dat ik soms ’s avonds in de zetel zat en dacht:
Wat heb ik gedaan?
Ik had letterlijk niets meer over.
Op een bepaald moment had ik zelfs niet genoeg geld om de huur van het pand te betalen.
Dat was misschien één van de moeilijkste momenten uit mijn ondernemersleven.
Het gesprek met mijn verhuurder vergeet ik nooit.
Met een klein hartje vertelde ik haar dat ik het niet meer rond kreeg.
En zij gaf mij lucht.
Ik mocht de huur tijdelijk stopzetten en later terugbetalen.
Ik was haar zó dankbaar.
Soms zijn het die kleine menselijke gebaren die het verschil maken tussen breken en blijven staan.
Alsof de zaak nog niet genoeg was…
Ik had drie kinderen.
Een privéhuur die ook betaald moest worden.
En mijn partner die net een zware rugoperatie had gehad en niet kon werken.
Ik voelde me verantwoordelijk voor alles.
Voor mijn gezin.
Voor mijn zaak.
Voor mijn toekomst.
Ik zat echt in zak en as.
Er waren momenten dat ik in de badkamer stond en gewoon even huilde.
Niet lang.
Maar wel diep.
En toch… heb ik nooit gedacht: ik stop.
Opgeven zat niet in mij.
Ik wist dat ik iets moest doen.
Ik stapte mee in FM World, een bedrijf dat bekend staat om parfums en verzorgingsproducten.
Ik verdiende wat bij. Niet veel. Maar genoeg om toch iets van beweging te voelen.
Toch voelde ik me nooit een verkoper.
Misschien omdat ik jaren eerder had gesolliciteerd in een kapsalon waar je verplicht een vast bedrag per maand moest verkopen.
Haalde je dat niet? Eén herkansing.
Daarna ontslag.
Dat voelde nooit juist voor mij.
Voor mij is kapper zijn mensen mooi maken.
Luisteren. Verzorgen. Verbinden.
Niet verkopen om cijfers te halen.
En ergens heeft die ervaring mij gevormd.
Tijdens de lockdown zat ik niet stil.
Ik zocht een zelfstandige kapster.
Ik vond twee nagelstylistes die eind februari zouden starten.
Ik bleef bouwen terwijl mijn deuren gesloten waren.
Toen het overbruggingsrecht opnieuw werd toegekend, voelde ik voor het eerst weer wat ademruimte.
Ik betaalde de achterstallige maanden af.
En ik stond terug recht.
Begin maart liet ik de raamdecoratie plaatsen.
Ik wilde zichtbaar zijn.
Ik wilde niet verdwijnen.
Eind maart startte ik een make-up opleiding bij Wellness Academie.
Ik was zó gelukkig.
Ik voelde dat ik opnieuw groeide.
Maar dan… 27 maart.
Opnieuw sluiten.
De derde lockdown.
Deze keer brak ik niet.
Deze keer aanvaardde ik.
Ik nam tijd voor mijn gezin.
Ik oefende make-up in mijn bubbel. Mijn zus was mijn model.
Ik ontdekte dat mijn kracht lag in naturel schoonheid.
Niet zwaar. Niet overdreven.
Zacht. Puur. Echt.
Misschien net zoals ik ben.
Toen we eind april opnieuw mochten openen, voelde ik vuur.
Eind mei volgde ik een cursus haren opsteken.
Ik doe dat zó graag.
Elke bruid die ik mocht klaarmaken gaf me kippenvel.
Dat moment voor de spiegel.
Die blik van “wauw”.
In juni volgde ik een 3D opsteken opleiding.
Ik bleef investeren. In mezelf. In mijn vak.
Dat jaar had ik ook twee stagiairs: Brenthe en Rhune.
Ze kwamen elk één dag per week.
Ik voelde me trots dat ik jonge meisjes iets mocht leren.
Dat ik iemand anders kon inspireren zoals ik ooit zelf geïnspireerd werd.
Ik startte met een businesscoach.
Doelen stellen vond ik moeilijk… maar ook spannend.
1 jaar.
5 jaar.
10 jaar.
Ik maakte een vision board met foto’s en hing het aan mijn kleerkast.
Elke ochtend.
Elke avond.
Ik keek naar mijn dromen.
En het gekke was… ze begonnen sneller uit te komen dan ik had durven denken.
Op 22 juli kondigde ik kinderfeestjes aan in mijn salon.
Drie thema’s.
Volledig uitgewerkt.
Met decoratie. Met beleving. Met magie.
Ik genoot zó intens van die momenten.
De lach van kinderen.
Hun ogen die fonkelden.
Ik voelde daar iets.
Ik wilde méér zijn dan alleen kapster.
Op 30 oktober organiseerden we een Spooky Party.
Het salon werd omgetoverd tot een echte feestlocatie.
Ik kocht zelfs een discoverlichting en een rookmachine.
Het moest af zijn.
Enkele weken later kwam Sinterklaas.
Wij waren roetpieten.
De kindjes kregen een zak lekkers mee naar huis.
Ik keek rond in mijn salon en dacht:
Dit heb ik gebouwd.
Van niets.
Van angst.
Van tranen.
Van doorzettingsvermogen.
Toch voelde ik dat ik het niet alleen wilde dragen.
Toen er een kapster op mijn pad kwam waar het meteen mee klikte, voelde dat als een antwoord.
Samen naar de boekhouder.
Samen plannen maken.
Samen dromen.
En zo werd eind 2021 Hair Evolution geboren.
Niet zomaar een naam.
Maar een symbool van wie ik was geworden.
Iemand die brak…
maar niet stopte.
2021 was geen succesverhaal.
Het was een verhaal van:
-
dagen wenen
-
pijnstillers en doorzetten
-
twijfelen en toch kiezen
-
vallen en weer opstaan
Het was het jaar waarin ik ontdekte dat kracht niet betekent dat je niet huilt.
Kracht betekent dat je na het huilen opnieuw rechtstaat.
En dat deed ik.
Maar wat ik toen nog niet wist…
was dat het moeilijkste hoofdstuk nog moest komen.
Dat vertel ik in mijn volgende blog.
Reactie plaatsen
Reacties